Faktet prapa përmbysjes së Sulltanatit otoman

Shumë është shkruar lidhur me këtë subjekt dhe shumica e dëshmive njihen pbulikisht, megjithatë ky artikull është shkruar për të dhënë...


Shumë është shkruar lidhur me këtë subjekt dhe shumica e dëshmive njihen pbulikisht, megjithatë ky artikull është shkruar për të dhënë lidhjet dhe burimet për disa prej provave prapa pretendimeve. Gjithashtu, ky artikull synon të demonstrojë disa prej përpjekjeve për të rishkruar historinë në një përpjekje për t’i çvendosur shigjetat e akuzave nga shkaktarët e vërtetë prapa revolucionit xhonturk.
Sfond

Ndoshta emri më i famshëm i lidhur me revolucionin e Turqve të Rinj është ai i Emanuel Caraso (nganjëherë i shkruajtur Carasso dhe familja eventualisht adoptoi atë Karasu). Ai qe një hebre sefardik nga Selaniku (1862 – 1934) dhe me profesion avokat. Gabimisht i përshkruar nga disa si themelues i Macedonia Rissorta Lodge në Selanik, ai në fakt u promovua si Grandmaster i lozhës së mësipërme në fillimet e viteve 1890. (Duke qenë se lozha në fjalë i ishte dhënë një letër privilegji nga Grand Orient of Italy në vitin 1864, nëpërmjet degës së Stambollit të saj, ishte e pamundur për Caraso që të ishte themeluesi i saj). Një sistem i njohur si “Kapitullimet” ishte miratuar nga Sulltani otoman Mehmeti i IV-ët, i cili u dha amnisti shtëpive të shtetasve të huaj nga kontrollet e policisë së tij. Si Grandmaster për Italian Grand Orient në Selanik, Caraso qe në gjendje të ofronte përdorimin e lozhave nën kontrollin e tij si shtëpi për atë çka u bë më pas lëvizja e Turqve të Rinj. Nën këtë imunitet diplomatik, konspiratorët xhonturq qenë në gjendje të diskutimin përmbysjen e Sulltanit dhe mënyrën sesi të provokonin gjenocidin armen. Është interesante të vërehet se Sulltani osman bile e kish vënë policinë e tij që të vidhte dokumentat e konspiratorëve të ndodhura brenda Macedonia Rissorta Lodge, por ata u diktuan dhe u detyruan që t’i kthenin dokumentet mbrapsht. Gjithashtu, Caraso qe njëri prej tri vetave të delegacionit të Turqve të Rinj që bëri shpalljen formale se Sulltani ishte “shfronësuar”, duke plotësuar në këtë mënyrë fazën përmbysëse të revolucionit. Në të gjitha aspektet, Caraso qe planifikuesi dhe mbështetësi i hapur dhe i dukshëm i konspiracionit xhonturk. Ky fakt nuk është mohuar nga njeri.
Anëtarë të tjerë të spikatur të revolucionit
Këta anëtarë janë të spikatur vetëm në kuptimin e këtij artikulli qoftë pror shkak të pranimeve publike të tyre apo qoftë për shkak se na ndihmojnë që të gjejmë fuqitë reale prapa lëvizjes xhonturke. Sigurisht që ka më shumë lojtarë sesa kjo listë e shkurtër, por se nuk na ndihmojnë që të na çojnë tek ata që lëvizin fijet.
• Ataturku
Përmbysja e Sulltanatit rezultoi në vendosjen e një qeverie nacionaliste të re akoma më shekullare nën kryesimin e Mustafa Kemal Ataturkut. Sigurisht, vetë Ataturku kish lindur në Selanik dhe ishte nga një familje hebreje Donme(h). Përrqafimi i masonerisë nga ana e tij ndodhi në vitin 1909 dhe bile Wikipedia e pranon nën “listën e masonëve” të saj se Ataturku qe anëtar me numrin 80 i Macedonia Rissorta Lodge.
• Rafik Beu
Xhonturku Rafik Bej dha një intervistë për të përditshmen parisiane “Le Temps” të 20 gushtit 1908, në të cilën thoshte: “Është e vërtetë se marrim mbështetje nga masoneria dhe në mënyrë të veçantë nga masoneria italiane. Dy lozhat italiane [të Selanikut] – Macedonia Risorta dhe Labor et Lux – kanë dhënë shërbime të paçmueshme dhe kanë qenë një strehë për ne. Ne takohemi atje si shokë masonë, sepse është fakt që shumë prej nesh janë të tillë, por, më e rëndësishmja, ne takohemi në mënyrë që ta organizojmë sa më mirë veten”.
• Mehmet Xhavit
Autori Alexandre Jevakhoff ka shkruar në librin e tij të titulluar “Kemal Ataturk: Les chemins de l’Occident” (Paris, 1989) komentet e mëposhtme rreth Xhavitit: “Xhaviti ishte mason – anëtar i një shoqërie sekrete me lidhje të huaja të fuqishmë… Fakti që vinte nga një familje domne të Selanikut dhe thirrej “Xhavit hebreu” nga armiqtë e tij nuk e bënte tërheqës midis mbështetësve të Mustafa Ataturkut”. Gjithashtu, Profesori M. Evrum Ehrlich në artikullin e tij me titull “Mesianizmi sabateas si protoshekullarizëm” thotë për këtë personalitet: “Mehmet Xhavit Beu (1875 – 1926) ishte një prej figurave politike domne më të rëndësishme. Ai qe aktiv në revolucionin xhonturk si një botues mjaft i artikuluar i një tabloidi e pedagog finance dhe qe tri herë Ministër i Financave o Turqisë moderne deri në ekzekutimin e tij për rolin e supozuar të luajtur në tentativën për të vrarë Ataturkun. Besohet se Xhavit Beu qe një sionist i zjarrtë dhe shikonte avantazhe për Turqinë në vendbanimin hebre të Palestinës”.
Gjurmë fallse
Përgatitësit e vërtetë të këtij krimi akoma po përpiqen që t’i mbulojnë gjurmët e tyre. Një përzgjedhje e tyre jepet më poshtë, kështu që ato mund të gjykohen qetësisht nga çdo njeri dhe të besohen ose jo.
Shembulli 1: Një artikull krahasues të shkruar nga Jeffrey Steinberg, Allen Douglas dhe Rachel Douglas. Ideja kryesore prapa këtij versioni falls të historisë është që të përpiqet dhe të akuzojë qeverinë britanike apo Establishmentin pse ka qenë forca sekrete pas lëvizjes së Turqve të Rinj. Në mënyrë specifike, artikulli citon Monarkinë britanike/Kompaninë e Indive Lindore britanike se ka qenë nën disa forma kërcënimi socio – politik për shkak të popullaritetit të sistemit qeverisës amerikan në zhvillim. Këta autorë janë përpjekur ta shkarkojnë barrën e akuzës për orkestrimin e të gjithë revolucionit mbi Lordin Palmerston. Siç është e zakonshme me këta rishkrues të historisë, shumë prej fakteve aktuale duhet të pranohen. Gjithsesi, ky artikull nuk e mohon aspak faktin që Vladimir Jabotinsky u punësua nga Caraso si kryeredaktor i gazetës së tij “Xhonturku”. Gjithashtu, artikulli pranon se “Parvus”, emri i vërtetë i të cilit është Alexander Israel Helphand, qe edhe ai i punësuar nga Caraso si redaktor ekonomik i gazetës xhonturke “Mëmëdheu turk”. Rolet e këtyre dehebrenjve ashkenazitë në revolucionin bolshevik në Rusi është e mirënjohur. Duhet të kujtohet se bankieri ashkenazit Jacob Schiff mburrej në shtratin e vdekjes së tij se kish shpenzuar një shumë prej rreth 20 milion dollarësh amerikanë si organizues dhe lehtësues. Fakti i thjeshtë që këta agjentë sionistë u gjetën në revolucionin xhonturk nën Caraso është provë e mjaftueshme se Establishmenti britanik nuk qe i përfshirë në planifikimin apo ekzekutimin e revolucionit. Fuqitë britanikë nuk qenë në gjendje t’u jepnin urdhra njerëzve si Jabotinsky dhe Parvus. Ndoshta pista më e rëndësishme fallse në këtë artikull është pretendimi se aktualisht Caraso themeloi lozhën masonike, se revolucionit po ju shternin forcat dhe se nga ana e saj lozha kishte një “paraardhëse” që ishte themeluar nga Giuseppe Mazzini. Nëpërmjet kësaj lidhjeje fallse autorët e artikullit përpiqen që të vendosin lozhën dhe aktivitetet e saj nën kontrollin e establishmentit britanik. Megjithatë, është e mundur të gjenden identitetet e vërteta prapa revolucionit nëpërmjet shartimit të faktit se kujt ua jepte Caraso urdhrat e tij. Për qëllimet e qartësimit, mospërzierja e fuqive britanike mund të përcaktohet nëpërmjet disa shembujve të vogla, ashtu siç paraqiten më poshtë.
Më së pari, një prej aseteve më të rëndësishme në Turqi përpara, gjatë dhe pas revolucionit të Turqve të Rinj qe Gerald Henry Fitzmaurice. Fitzmaurice ishte absolutisht i bindur se revolucioni qe një konspiracion hebre masonik i influencuar nga italianët. Shënimi i shkruar nga T.E. Laërence (i Arabisë) për Kapitenin Basil Liddel Hart, i cili qe kreu i Inteligjencës Ushtarake britanike për Lindjen e Mesme gjatë Luftës së Parë Botërore, është e pabesueshëm. Vetë Lawrence e pranon se e gjithë lëvizja xhonturke qe 5 përqind kriptohebreje e 95 përqind malonike dhe për më tepër Fitzmaurice, si katolik roman, refuzoi prerazi çdo avancim të bërë nga ana e Turqve të Rinj.
Së dyti, ambasadori britanik në Turqi, Sër Gerard Lowther, shkroi shumë raporte për Sekretarin e Jashtëm, Sër Edward Grey, lidhur me situatën xhonturke. Në raportin e tij të majit May 1910, referuar Partisë për Bashkim e Përparim, i referohet si “Komiteti Hebre i Bashkimit dhe Përparimit” dhe raporton gjithashtu se “liri, barazi, vëllazëri”, fjalë të nxjerra nga Revolucioni Francez, qenë slogane të masonëve italianëve (duke nënkuptuar lozhën italianë të Caraso të ngritur në Selanik) dhe të lëvizjes xhonturke….”.
Së treti, Lawrence drejtoi fushatën britanike kundër turqve gjatë Luftës së Parë Botërore. Sikur të ishte vërtet establishmenti britanik që të lëvizte fijet prapa revolucionit xhonturk, nuk do të kish pasur asnjë nevojë nga ana e britanikëve për të hyrë në luftë kundër tyre.
Shembulli 2: Janë bërë përpjekje për ta “distancuar” deridiku lëvizjen xhonturke nga vdekjet armene dhe këto përpjekje kanë marrë dy forma: njëra është që të mohojë se vrasjet ndodhën se se pretendimi është bërë që vdekjet qenë vetëm viktima të luftës, epidemive, urisë etj; tjetra dhe më e rëndësishmja nga perspektiva e gjenocidit është përpjekja dhe mohimi se vdekjet gjithsesi qenë të paramenduara, duke përjashtuar në këtë mënyrë termin gjenocid apo holokaust. Gjithashtu, këta shkruajnë se numri total i vdekjeve armene qe shumë më e ulët nga shuma e vlerësuar prej 1 – 1.5 milionëve. Një shembull i mirë i këtij lloj të shkruari është “Negative Factors in Turco-Armenian Relations” nga Salahi Sonyel. Nuk ka kurrfarë dyshimi se një sasi e konsiderueshme e kontradiktës ishte zhvilluar midis Sulltanit dhe pjesëve të armenëve. Bile është besuar se një grup terrorist armen kish bërë një përpjekje për ta vrarë Sulltanin në vitin 1905. Ka shumnë dëshmi që sugjerojnë se këto grupe subversive po inkurajoheshin drejt revoltës nga britanikët, gjermanët dhe rusët, ku të gjithë shikonin avantazhe nacionaliste në bërjen aleate me kauzën armene. Këto forca inkurajuan grupe të ndryshme armene për të protestuar dhe për të përdorur agresivitetin, gjithçka në emër të pavarësisë armene nga sundimi otoman. Elementët militantë bile u angazhuan në konflikt të drejtpërdrejtë me forcat ushtarake otomane dhe vdekje, në atë kohë në rendin e mijërave, pati nga të dyja palët. Këta separatistë armenë mbështetën revolucionin e Turqve të Rinj, duke besuar se pas tij atyre të paktën do t’u jepej autonomi më e madhe. Megjithatë, Turqit e Rinj i pranuan sepratistët armenë si një aleat i fuqishëm për t’i ndihmuar në marrjen e kontrollit, por planifikuan nacionalizmin panturk për periudhën afatmesme dhe nuk kishte asnjë mënyrë se do t’u jepnin autonomi më të zgjeruar. Brenda pak vitesh pas revolucionit, qeveria e re xhonturke kish filluar një seri spastrimesh kundër armenëve, fillimisht me idenë për t’i vënë në rresht. Sigurisht që ky qëndrim prej vije të ashpër shërbeu vetëm për ta nxitur akoma më shumë vendosmërinë e separatistëve armenë dhe kjo rezultoi në kryerjen e masakrës së përgjithshme të armenëve nga ana e qeverisë xhonturke. Edhe rishkrues të tillë si puna e Sonyel e pranojnë se rreth 400000 vdekje armene ndodhën nga duart e qeverisë xhonturke. Në vitin 1909 forcat xhonturke (tashmë qeveria për Bashkim dhe Përparim) vranë 20000 deri 30000 armenë në Adana dhe menjëherë më pas e flakën tej përgjegjësinë dhe publikisht u përpoqën që t’ia ngarkonin mizorinë forcave besnike ndaj Sulltanit të përmbysur. Historia ka demonstruar se Turqit e Rinj padyshim që qenë përgjegjësi për vrasjen masive të veçantë. E vetma pikëpyetje është çështja e paramendimit: a e kishin planifikuar përpara xhonturqit këtë genocid? Autori turk Mevlan Z. Rifat dhe libri i tij “Inner Folds of the Ottoman Revolution” (1929) duken tejet të cituara në internet si një burim i hershëm që pretendon paramendimin. Gjithashtu është pretenduar se shkrimtari hebre David Morrison në librin e tij “Heroes, Antiheroes And The Holocaust” (1995) ka deklaruar se: “Dëshmia është e pakundërshtueshme se masakra e armenëve qe një gjenocid i qëllimshëm, i planifikuar. Turqit e Rinj e bënë veten aleatë me Gjermaninë dhe e përdorën Luftën e Parë Botërore si një mbulesë për masakrën e tyre ndaj armenëve… Ashtu siç bënë nazistët në Luftën e Dytë Botërore, edhe turqit i përdornin viktimat e tyre të nënkuptuara si skllevër pune për të ndërtuar një hekurudhë transturke për interesat e biznesit gjerman”. Megjithatë, ekzistojnë edhe më shumë burime të besueshme se këto. Vahakn N. Dadrian në librin e tij “The History of the Armenian Genocide” (2003) bën vërejtjet dhe shënimet e mëposhtme në kapitullin e 10 të titulluar “The 1909 Twin Adana Massacres”: “Në kongresin itihadist të vitit 1910 në Selanik, diskutimet jashtë seancave formale u vërtitën rreth planit për homogjenizimin detyrues të Turqisë, i quajtur në mëntrë eufemiste Otomanizimi i II-të i plotë i të gjitha subjekteve turke. Ambasadori Lowther vëren se “për ta “otoman” dukshëm nënkupton “turk” dhe politika e tyre aktuale e “otomanizimit” është një futjes me zor të elementëve joturq në humusin turk”. Duke vëzhguar shtytjen e këtyre vendimeve, Foreign Office britanik në një raport përdori fjalën “niveluar”, me parashikimin se “Turqit e Rinj do rë përpiqen që të zgjerojnë sistemin “nivelues” për kurdët dhe arabët”…. Konsulli francez në Selanik informon Ministrinë e Jashtme të tij në Paris se xhonturqit vendosën që të përdorin forcë dhe dhunë, përfshi masakrat, si mjet të fundit për zgjidhjen e konflikteve nacionaliste. Të gjitha këto zbulime konfirmohen nga dekani i historiasnëve turq i cili deklaroi se, të lodhur nga konflikti i stërzgjatur turko – armen, Turqit e Rinj do t’i drejtoheshin ushtrisë për ta zgjidhur konfliktin me forcën e armëve. ”Gjithashtu është me vend të nënvizohet se asnjë person me pak se hebreu Henry Morgenthau sr, i cili qe ambasadori amerikan në Turqi, nuk shkroi rreth të njëjtave planeve dhe makinacioneve të ndyra në raportet e tij për Shtetet e Bashkuara dhe gjithashtu në librin e tij “Ambassador Morgenthau’s Story” (1919) rreth gjenocidit armen. Rishkruesit janë përpjekur t’i minimizojnë deklarimet e bëra nga Morgenthau si “propagandë e zezë”, përfshi Sonyel e përmendur më lart. Megjithatë, baza për të gjithë pretendimet e Morgenthau konsiderohen si korrekt nga dekani i historianëve turq. Kështu që do të duket që Sonyel dhe shtresa e tij janë në fakt “propaganda e zezë” e vërtetë.
Gjurmët e vërteta
Atëhere, ku duhet të fillojmë të shikojmë për të gjetur fijen që do ta na çojë për të gjetur fuqitë e vërteta prapa skenave xhonturke? Do të fillojmë të lëvizim në drejtimin e duhur nëqoftëse kthehemi prapa tek Caraso dhe tek pozicioni i tij si Mjeshtër i Madh i lozhës. Mënyra sesi një njeri bëhet i tillë,nuk është tipi i rolit që reklamizohet në qendrën e punës. Përgjigjja është se masonët supozohet që të “përsosen në punën e tyre” dhe të avancojnë nga njëra fazë shpirtërore në tjetrën. Teksa rriten, ata ngjiten në rang dhe në shkallë. Secila shkallë ka praktikat e saj, të njohura si rite. Një lozhë e madhe me disa mijëra anëtarë do të kishte masonë në të gjitha nivelet e ndryshmë (shkallët), por ka vetëm një mjeshtër të madh për lozhën. Kështu që për Caraso fakti që ka arritur pozicionin e Mjeshtërit të Madh të lozhës, lozhë e cila miratoi dhe, për pasojë, zotëron liçencën e tij për Macedonia Rissorta Lodge, është lozha që duhet t’ia ketë dhënë atij këtë emërim. Në këtë rast liçenca u dha nga Grand Orient of Italy dhe jo nga Istanbul Italia Lodge. Kjo nënkupton se Mjeshtëri i Madh i Istanbul Italia Lodge duhet të kish qenë në një të njëjtin rang me Mjeshtërin e Madh të Macedonia Rissorta Lodge. Prandaj në këtë rast “shefi i zyrës” në Torino duhet ta kishte emëruar Caraso. Tani duhet të bëjmë pyetjen: Kush ishte fuqia prapa Grand Orient Lodge of Italy në atë kohë? Do ta fillojmë duke shikuar se kush ishte themeluesi i Grand Orient Lodge dhe kush qe Mjeshtëri i Madh i saj. Përgjigjia është e habitshme, në faktin se gjejmë se lozha është ngritur nga asnjë person tjetër përveç Napoleon Bonapartit, në kohën që pushtonte Italinë. Gjejmë se pas themelimit të një urdhri kalorësiak të quajtur The Order of the Iron Crown, Napoleoni dhe këshilltarët e tij vazhduan. “Për më tepër, një Grand Orient Masonic lozhë u themelua më 20 qershor të vitit 1805; Eugène ishte Mjeshtëri i Madh i saj dhe Marescalchi Konservatori i Madh. Në mbretëri, për nivele të caktuara më të larta përgjegjësie, anëtarësimi tek masoneria ishte pothuajse e detyrueshëm. Nga ana tjetër, një administratë moderne ishte formuar dhe agjentë italianë të rinj (mosha mesatare nën 40 vjeç), shpejt u integruan”. Duke e përmbledhur këtë gjendje të punëve, gjejmë se licenca e për Grand Orient of Italy (në Torino) në fakt e merr atë nga Grand Orient of France (në Paris). Mjeshtëri i Madh i sipërpërmendur, Eugene, është në fakt nipi i Napoleon Bonapartit, Eugene Beauharnais. Emërimi i Eugene u bë nga Mjeshtëri i Madh i Grand Orient of France. Në atë kohë, viti 1805, asnjë hebre nuk pranohej në lozhat kudo në Evropë. Në fakt, hebreu i parë që pranohet në ndonjë pozicion të rëndësishëm brenda lozhave evropiane qe një njeri me emrin Isaac Adolphe Cremieux. Ai qe parë më shumë si një hebre i asimiluar nga bashkëkohësit e tij dhe, si rezultat i kësaj, ia doli që të sigurojë akses dhe rëndësi në shumë institucione të rëndësishme franceze. Megjithatë, sipas Encyclopedia Judaica, arritja kryesore e tij qe në masoneri. “Adolphe Cremieux nuk qe vetëm mason në rininë e hershme të tij, por në vitin 1869 u bë Mjeshtër i Madh i Grand Lodge of the Scottish Rite në Paris”. Cremieux qe Mjeshtëri i Madh i parë hebre i një lozhe të madhe (liçencë lëshuese) dhe i një të tillë e cila ishte ndërkombëtare, duke qenë liçencë lëshuese dhe, për pasojë, pronare e mjaft Grand Orient Lodges, përfshi sigurisht atë italiane.
Kthimi i Mehmet Xhavitit
Këto copra dukshëm të ndara vihen sëbashku kur rishikojmë Mehmet Xhavitin në kohën e vdekjes së tij. Alexandre Jevakhoff na informon më tej se kur Ataturku kish vendosur dënimin me vdekje për të në vitin 1926, për shkak të një tentative të supozuar për vrasje ndaj tij, del në skenë një aspekt i rëndësishëm i jetës së Xhavitit. “Ai kishte lidhje me qarqet financiare franceze dhe qeveria franceze dhe shtëpia e Rothschild-ëve i bënë apel Ankarasë në emër të tij”. Xhaviti qe një sionist i hapur dhe kishte lidhje të mëdha në Paris, aq të mëdha sa që qeveria franceze të ndërhynte për jetën e tij. Kush mund të kish qenë kjo lidhje? Duke pasur parasysh se viti ishte 1926, kishte vetëm 9 anëtarë të dinastisë Rothschild që duhet të ishin në moshë të madhe dhe prej tyre vetëm njëri qe një sionist i zjarrtë, ai i quajtur Edmond James de Rothschild. Ia vlen të përmendet se bashkëshortja e tij quhej Adelheid dhe se ajo kishte lindur në Napoli, duke pasur parasysh rëndësinë e influencës malonike italiane. Duke qenë se Caraso e e kish bërë pasurinë e tij personale pas revolucionit xhonturk të vitit 1908, problemi është kush i dha paratë për gjithë këtë operacion të madh? Përgjigjia qëndron në faktin që Rafik Beu ishte i pranishëm në Paris në vitin 1908 dhe kështu që ishte në gjendje të jepte një intervistë tek “Le Temps” lidhur me aktivitetet e tij. Ai ishte pjesë e një kabale sioniste që po punonte gjatë e gjerë lëvizjes së Turqve të Rinj, duke marrë udhëzime dhe financime drejtpërsëdrejti nga Edmond James de Rothschild, i cili e mbështeste lëvizjen si pjesë të planit Rothschild për të blerë territorin e Palestinës.
Përgatiti
ARMIN TIRANA

Related

Top Lajm 5667541917661513506

Arkivi

Kontakt

Name

Email *

Message *

STUDJESA PETROL

item